Shalini interviews Patricia Ann Caetano a.k.a. Trisha, the bestie of your inner children! :)
Transcript English
Transcript
Shalini:
Hello and welcome to Estafet. Today we have very beautiful, energetic, enthusiastic person to talk to you. The one who can sail into the winds, the one who can travel around the world without any jet lags. The one who can make you fly and who can let you see your inner child. Who can see the adult in you and the child in you at the same time. Yes, we’re talking about Trisha Caetano. Trisha Caetano is the internationally known pioneer in past life and inner child integration regression therapies. When we talk about inner child, the first name which pops up in every mind is Trisha Caetano. Because Trisha Caetano and Inner child work are inseparable. And now I invite here the lovely Trisha Caetano to Estafet. Welcome Trisha!
Trisha:
Thank you so much for having me.
Shalini:
Yes. So, Trisha, we’ll get going straight way because I have so much to talk to you. So, let’s start.
Trisha, how did you become the Trisha we know as Trisha? Who is Trisha?
Trisha:
I guess I have to go back to my ancestors. My mother was born in in the Highlands of Scotland. And in the Highlands, they’re fierce people and they are constantly warring among each other. And all of the weak ones got killed off centuries ago. And so those who survived, I think the gene pool pool is, is very healthy, very strong. And so I came from a really abusive childhood. And they say we, we teach what we need to learn. And so, I grew up and, you know, got married, had two children and, and then I, I started healing myself.
And I think the, the single most important thing I would have to say is that if you want to do therapy, the first thing you do is heal yourself.
This way you avoid burning out, you avoid projections, you avoid blaming victimhood. You, you sidestep all of these death traps of being human, being in a relationship. And so I started my own journey and when I started it, there wasn’t much out there about inner trial. There’s a, there’s a lot now. And I started actually with the past life regression therapy. I transitioned from normal therapy into past life therapy. And I was asked to teach at an adult education program for university. And they wanted me to do past lives. And I had been a subject for research in past lives. And so- and so they, I had that background and I just started experimenting with it and developing my own methods. And one of my students put my name on a mailing list. I didn’t know about it. And I got a call for papers for the Association for Past Life Research and Therapy. And they took my- they took my proposal. And then I became the director of the Professional International Training Team for Past Lives. And then I became president for two terms. And then I came to Europe. So- it, it’s, it’s about a journey, it’s about the struggle, the wonder, the glory, how to eat this work and heal yourself. And, and then as I got more and more well known in the United States, I was presenting at a conference there and some Dutch people were there and they invited me here. And then I was presented at a different conference there and a man from Japan invited me to come there. And so, then, it was just word of mouth all over the world. And so that’s what I do now.
Shalini:
Today we have a lot of social media, a lot many therapists. The EARTh itself has grown as an organization, but in your time, this was not there.
Trisha:
Nothing.
Shalini:
And the topic of past life was also not so easy to talk about. How did you struggle?
Trisha:
Well, I had a board of directors of 14 licensed medical doctors and therapists and the focus was to attempt to mainstream past life work. But the I find that structures are often based on fear. And so fear demands that you control. And so when you you get a group and they establish their authority, they don’t want to let go of control. And so I find past life work is threatening and not accepted yet. But more and more people around the world are doing past life work and are finding the benefits of it. And the the purpose is not to try and and make other people adopt this tool. The purpose is to give people as many tools as possible. Which is why I call my organization International Institute for Integration Therapy and Training, because we are multi dimensional beings functioning on many different levels at any given time. And so we, we need to approach the, the client with a multi dimensional approach. And that means the more tools you have, the more you’re able to assist another human being to become all they could be, which is what it’s about. Basically, for me it’s about how can I use what you need to help you manifest the magnitude of who you are.
Shalini:
How did you deep dive into the Inner Child work?
Trisha:
The, the, in doing the, the therapy 1st and then past life therapy, the concept then was that, well, all you need to do is pass life therapy and that’ll just automatically handle this life too. And, and I simply found that wasn’t true, that, that you, that this is the body we’re in and this is the now time that is our reality. And so this body has the neural pathways that carry the reactions to trauma. This is the brain that is signaling the signals of fear or anger or defense. And and that’s hard wired into the brain before we reach the age of reason. So when we’re born, we are simply, we function out of what we call the reptilian brain, the primitive brain stem. And so it’s a stimulus response mechanism nature has given us to help us survive. And so we need to cry when we need to. We need affection or food or or care and so we need to respond to touch to affection. And so it’s black and white and and stimulus response. So there’s no logic in how you respond. So if trauma occurs pre or perinatal birth, in the early childhood, everything goes directly into the brain system, the coping structures, the neural pathways. And our survival depends not on reason or logic, it depends on gut reactions of fear and pleasure and anger and helplessness. And so we hardwire in those basic impressions. And so, you can’t just do past life therapy or talk therapy or EMDR in my experience, in my experience, I use Gestalt, psychosynthesis, voice dialogue, past lives, future lives, present life. And so- and so I use whatever the client needs in the moment. But but what I found lacking was the present life and the present life body. And so, I began to just didn’t do what was logical and do what made sense with my clients. And then I would maybe do a demo somewhere and people would say, hey, I want to do that. Would you come to my country and show us how to do that? And so, and so that’s how I, I became so international is not advertising, but simply word of mouth and people recognizing the value of it. And, and I guess I want to separate something here. We say inner child and adult and past life, but but but inner child and adult to stay with the theme and, and The thing is, it’s not separate it it’s not a child per se. It is it is almost an archetypal approach, but but it is a sub personality, if you will. It’s a part of us that has become arrested in the past because of trauma. So when you first come along, you know, hopefully you have, hopefully you have a decent time in the, in, in the womb and you have an OK birth and you have a loving mother. But, but, and, and then you, you flow. But then trauma occurs. For example, you’re born, it’s a loving home and whatnot. But then when you’re 3 months old, your mother goes to work and you’re put into a nursery or, or a caretaker. And, and so when you were with your mother, you cried. My mother would come and give you milk. But now you’re in a nursery with about five other babies and you cry and cry and cry and nobody comes. And then you cry and cry and cry. Nobody comes again. And so this goes on until you reach a point of decision. So even though the the neocortex to reason is not developed yet, you still reach a decision. We call it core belief. And the decision in this example could be something like I’m not worth being loved, I’m not good enough, I’m not, I have no value. And so we make a core belief like that. Once we make that belief, then the opposite is no longer available. So I feel good about myself. I’m crying and your mommy comes, I get my milk and then mommy doesn’t come. I don’t get my milk. I’m worthless. And so that feeling of flowing and that feeling of of safety and connection that is gone now. It’s no longer available. What’s available is that core belief is I’m not worth being loved. And so then we begin to develop a coping structure to deal with the lie. And I often tell people, all we do is peel off the lies until you can emerge.
Shalini:
But Tricia, the way you peel off these lies to that high hard-wired brain and the patterns; I’ve seen you in some of the workshop, you keep laughing with the client and you know, very, very subtle way, you open up and then boom, you, you’re, you know, the client is already in the inner child. How is that beautiful technique you devised?
Trisha:
Yeah. And that’s, and that’s one of the main things I teach because I keep saying the, the tool isn’t what is important as, as you, if you are centered, if you’re connected, if you’re authentic and you model that authenticity, then that brings up the authentic part of your client and they respond to that. And maybe you have to go in and do the blood and guts work and start cleaning out the lies. And that’s why I keep saying it’s about you. If, if you’re centered and authentic, the client knows it instinctively, they will respond instinctively. And even though that’s no logic to that, but there is that, that connection that makes them feel safe. And, and I think the other part of it is, I’ve been there. I know what it feels like. And so the second thing, I guess I would say is as well as your own healing is, ceasing to judge. The minute we judge, client picks it up and you’re done. And and the and that’s it. I forget how many muscles there are in the face, but children who’ve been abused, they become what we call hyper vigilant, too watchful. And so they watch the parents face. Am I going to get hit now? Are they angry? OK, I better go hike. Oh, they’re not angry. OK, I guess I could stay here. And so they read. They learn to read not only the the facial expressions, the body language and the energy. And so as a therapist, if you come in with the superior attitude, if you come in, I’m going to help you If you come in with you know, if you come in with your with your junk and garbage, they’re not safe and they know it. And so, when I in my training course, we focus on your own healing as well as learning as many tools and methods as I can step into one training course.
Shalini:
That’s wonderful and that’s very nice for you to put it across, because the client will immediately build the wall the moment the judgement or energy is not. So that’s why you have a very subtle way to reach and the client is just there. The faith they develop in you is remarkable.
Trisha:
Thank you. Thank you. Well, I think I think the people who have the courage to heal are truly remarkable. And if they come to you, I consider it an honour if somebody chooses me to help them.
Shalini:
So let’s talk about more about your workshop. Trisha, you’ve already been doing so many workshops all around the world. So, which are going on at present and which are likely to come forward because there’s a chance to meet Trisha in person for everybody.
Trisha:
Thank you. The, when I first came to the Netherlands, I started my own training and did it for eight years and it was in person. And everybody knows because I whine and complain about it, that doing these things online, you can’t give 100%. I only see your face. Are your hands clenched? Are your shoulders tight? Are your feet curled? I don’t know. And, and also I can pick up your energy, but I can pick it up better when you’re physically with me. And so we, I did this training for eight years and then I start, I was being invited to other countries and it was just too much to do my own training. And then of course, COVID came and everything went online. And so I said I want to do one in person training before I’m dead and gone off this planet. Get back to do it the way I like to do it.
Shalini:
Wishing you many, many more years to you Trisha.
Trisha:
Well, we’ll see, but but the point is that- I wanted to do my own training one more time at least. And so, my daughter Kristyn, she’s amazing. She’s a business consultant and knows so much more than I do about this stuff and so, she’s helping me arrange a training. But it can’t be all in person, she has informed me it has to be that I’m doing 3 modules in person. So I’m doing half of the course in person and the other half of the course online. But at least, I get to do another training and I get to do most of it and I get to do the whole thing. And so, like in Japan I do the whole training, and in India I did the whole training; and now I’m going to do the whole training one more time. I’m doing it in Belgium in September of this year.
Shalini:
Wow, wow. That’s great. And it will be again one-and-a-half-year course.
Trisha:
Yes, it’ll be a year and a half and I’ll work with the students. That’s another thing. I think it’s about energy, it’s about flowing, it’s about connecting. And so if, if whatever group comes together in September, they say, no, we want it all in person, I’ll go yaay! And we’ll do it all in person and say no, no, no, no, I, you know, you got to do more online. So, so I will adapt to whatever the group needs and wants. But that’s my plan is to finally again do a full training.
Shalini:
So, Trisha, I mean you and Doctor Hans and have been the pioneer in this world. How did you come across together?
Trisha:
Well, I was president of the Association of Past Life Research and Therapy and I had done a training in Los Angeles and, and there was a Dutch group there and they invited me to the Netherlands. And so Hans contacted me and said I want to do an interview for Bris magazine, which was the very prestigious magazine magazine here in the Netherlands. And so that’s how I first met Hans and I liked him right away. And, and so we became very good friends and we would get together for dinner and have great discussions about the universe and about life and about other dimensions and whatnot. And it took me two years to convince him to introduce inner child work into his training. And so I did trainings for him in the beginning. And then I think other people have taken that over now, but it is now part of the course. And, and I think it’s important not to limit ourselves to one method. All you have to do is past life work. All you have to do is all you have to do is EMDR. These, these everything and nothing statements as therapists- watch out for them. If a client says I always have to be good, I never can, then you’re going, uh oh, we got a polarization here. We’re going to have to work on, you know, work on the two sides.
So that’s how I met Hans. We have a lot of fun together. We meet and walk on the beach and what not. Now he’s in India, of course. And and I miss that. I miss that connection. Haven’t walked to the beach with him for a couple years.
Shalini:
I mean, maybe soon in Turkey we can walk together.
Trisha:
Well, I’m going to be in Turkey, so hopefully I will see you there as well as him.
Shalini:
Yes. And the long journey you have, I don’t know how many years you have been teaching now, did you face any challenges like as young therapist or say as a beginner? Did you ever have any challenge in the beginning or where you said, oh, I did this wrong. I could have done that. And then you felt, oh, and then everything was good because maybe that was the way.
Trisha:
How do you think I learned all this?
Yeah, yeah, of course we learn by our mistakes. One of the big mistakes is I was in the rescue mode when I started this work, as are most of us who are get into this crazy business. And, and so I used to want to have all of my clients leave happy with a pretty pink bow tie around them. And, and so you get somebody who’s multi trauma and, and you start working through this and, and then, it doesn’t give you the pink bow. So, then I keep going and then I keep going and then I keep going and the client’s exhausted and I’m exhausted. The session is 3 1/2 hours. And I finally realized this doesn’t work. It just, it’s my need to rescue. It was my need to help these people become perfect and happy. And so I had to come back and work on my own issues.
Another thing was that I was terrified of anger because of my childhood. And so, a client would- and for two years after I started doing therapy, I finally noticed that none of my clients got angry. They would cry or go deep or anguish or, or enlightened, excuse me, but they never got angry. So I thought, well, I better get in therapy. So I started working on my fear of anger. And then I, I finally got through that. And then the very next client I had was a man, and he got furious. And he said, I’m so angry. I feel like tearing your office apart. I said, good, do it. He looked at me and he said, oh, but I said, are you willing to work on the anger? And he said yes. So the point is that he read somewhere that I couldn’t, I couldn’t handle anger. And so he didn’t allow it. And that was me. That wasn’t him. I couldn’t hold the space for his anger and we have to do enough of our own work to hold the space for anything that comes up. And not getting into it now, but I have heard horror stories of what has been done to children, usually by their adult parents, and and sometimes by older siblings; horror stories that you would not believe. And if I went into the horror of what was happening to them, I couldn’t do this work. I’d burn out. But the way I work is I work with the pain and the horror and the trauma, but I connect with the being, the soul. And so I hold that, not consciously, but I hold the space for the authentic self to emerge, and but so on- So, that’s what that’s one of the dimensions I’m talking about, that we work on so many different levels with the client. At one moment, we don’t even know we’re doing it. We are connecting on so many different levels with that human being across from us who has the courage to open up and show us their pain.
Shalini:
And to reach that authentic level, the message I received from you is that, we have to be authentic first, right? That only we can hold that space.
Trisha:
Yeah, yeah, and, and we and, and I guess the third thing, you asked me what are my flaws. The third thing is that when I started into this work, I had beliefs, like in past life work, certain, you incarnate every so many years or, or you climb up the karmic ladder to Nirvana. And, and actually I became more Zen Buddhist. But the point is that I had to let go of every single belief I had about any of this, because they simply weren’t true. And people will still insist to me, like we talk about past lives. I was talking about time out lifetimes and somebody says, what are you talking about? And I said, well, I said, not every life is full of stern and drang and trauma. I said, we have, we have all kinds of lifetimes. And they said, no, we’re here to learn lessons. And I’m going, Nah, it’s not good here. But so, things like this that, that I had to just let go of all my beliefs and be present with what was happening in the moment with the client. It’s called client centered therapy. It’s about the client. It’s not about you and software thinking, am I doing this right? Am I presenting myself well? And, and so, often we’re here instead of there.
Shalini:
But it’s so difficult to let go that belief systems which you keep on building, building.
Trisha:
Yeah.
Shalini:
Not easy.
Trisha:
No, it isn’t easy. The way a person looks, the way they dress, the defenses they present you with, if you judge those, you’re not going to be able to to give the space for healing.
Shalini:
Trisha, what is your message for fellow therapists, especially the beginners?
Trisha:
I just gave it.
Shalini:
Yes, and what will be your message for EARTh?
Trisha:
We are here on this planet at this time to create healing, to create awareness and keep that focus. Don’t ever get into the politics, don’t ever get into the polarizations of one group believing this, another group believing that, and now we’re going to fight. Who’s right? Stay out of that. Keep the focus. What are we doing here? We’re here to create methods to assist people to their own healing and and keep that in your mind at all times because that’s what we’re doing here.
And also it makes it safe for us to be there. We are the oddballs, the weirdos, the freaks, the out there people in the past life work and even in the inner child work. And so it it’s very comforting to be in with a group of people who are attempting the unknown. I know in Japan structured the number of medical doctors who have taken my training there and psychiatrists and psychologists. I did one medical doctor group about 18 years ago. And every year I go to Japan and I do a continuing education training for them and to keep them updated. And every single year they keep coming back. We’re still together. And now, it’s just like, we’re all one. And, so that’s another thing that EARTh can provide. As long as there isn’t judgement, politics and infighting, then we come together in friendship and fun and learning. And that is an incredible gift that we can give each other.
Shalini:
True. Very nice. And Trisha, you keep going to Japan. No, the entire Japan is yours. They love you being there. But when you first time went to Japan, did you find any language barrier or that you know, medical and non medical approach it kind of obstacles, kind of roadblocks which you had to jump through to get through this stage with Japan now?
Trisha:
One of the one of the wonderful things about travel is that if you truly want to travel, you go completely with a blank slate. No judgement, no opinion, no nothing. You go and you say I know nothing about this. So, I am going to explore who they are, how they think and, and how they process emotions. And so, and I don’t care what country I’m in, whether I’m in Kenya or Turkey or anywhere else on the planet I go, I go open. And there’s a number of things about the Japanese people. And the cornerstone is honor. And being honorable is very important and, and significant to their culture. And the other thing is that there’s a politeness which a lot of foreigners found irritating. And I didn’t, I thought it was, it was fun. So I would say to the assistant helping me, could we do this? And they she would go, that might be difficult translation absolutely totally know how can you possibly ask me that! And so and so you know, you have to adapt to this. And so, I think that’s also what I do with my clients. I adapt to what and where they are and what they need. But that’s every country I go to, not just Japan.
Shalini:
So first I will ask you the question by Alexandra, which you have already answered a bit of it and most of it. She asked you why inner child work is even more important than going to a past life and regression.
Trisha:
Yeah, and you’re right, I I have already answered that that’s again, it is significant in my experience. We must do the present life work ’cause this is the body we’re in. And like I said, this is where the the the neural pathways, the neocortex, all of this is in this physical body and now time. So for me, I’ve never seen the healing complete without working on the present life childhood, because the child is when we put in all those reactive programs and, and where we start splitting ourself out. I have to do this, I can’t do that. This is good, this is bad. And and so these splits cause a fragmentation in our reality, in who we are and, and who we are in life and what life itself is. And so, these, the fragmentation is a disassociation of self from self. And so, that’s why we recover these things and, and in extreme polarization we do the shadow work and I’m going to Romania in June, and I’m going to be doing 3 days on shadow work. This is, is a form of extreme polarization of “this is permitted, and that isn’t” and the thing that I’ve always known, but I made aware, I think, I started in Goa the first time, I said that some of the best parts of who we are is in the shadow. And so, it’s not the evil, it’s the fragmentation, it’s the disassociation, internal disassociation of self from self. As I said, we need to be whole. And that means we need to accept and integrate all of who, all aspects, the good, the bad and the ugly.
Shalini:
I take another question, Trisha. Another connected one. It’s by Martin Roesch. When we had the last Estafet, when Martin recommended your name, he also asked a question, that sometimes the client doesn’t have any memory of the childhood because it is blocked. There’s a severe trauma. So, the the client can’t even imagine to connect with anybody because in order to protect, there’s a lot of resistance from the client. In such situation, how do you create a trust that client can move on forward?
That he had such a client.
Trisha:
Yes, we all had got a client like that more than one we I mean in my history, I don’t know how many clients like that. And so what we have to understand is we’re not looking at resistance, we’re not looking at control being controlled as a therapist or controlling as the therapist. We’re looking at not fear, we’re looking at terror. We’re looking at base terror in another human being and if. You had a beaten dog and the dog was cowering and and terrified. You would say, OK, come on now dog eat your food now let me pet you, you wouldn’t do that. You have to when you get a client like that, get off any concept of “I have to rescue them or help them.” The approach is: what do you need right now?
And so, I have an axiom in my in my training: If it works, do it. If it doesn’t work, don’t do it. It’s that simple. I don’t care how great your strategy is. I don’t care how mentally brilliant you are in the way you create a session, If it doesn’t work well, then don’t do it. Do something else.
And so, when you get a terrified human being like this, you don’t do anything that is dangerous. And regression therapy, it’s too big of a learning curve for them. It’s something you know, it’s not possible. It’s out gradient. They can’t do it. And so you start at the beginning and I might say, “what would you like to do today?” “I don’t know.” “OK, we’ll throw that out idea out. Now what?” What other idea can I can I come up with here with someone like that? You might try non-dominant hand work. You might try create a story. Give me a story.
I had a client like that who, who just- and she came up to me after a lecture and wanted to be a private client. And my head says, no, don’t take her, she’s going to be impossible. And my heart says “take her.” And so I did. And then I regretted it because no matter what I did, it didn’t work. It was just, and, and she presented like this. And so, so one of the methods I use, I said, do you have any photographs of your childhood? Yes, I said, could you bring some of them? I’m trying to get her to connect right to her childhood and her family. So, she brings these photographs, about six of them, and every single photograph starting at the age of 2. Gosh, what is that hard wired in? And so, I said “make up” and I tried a number of things. They didn’t work. And then I tried non-dominant handwork and I said, and we’re working on anger. And I said we had done several sessions, just tiny progress. And I said, what color is your anger? And she said red. I said, OK, we’ll pick up the red, the red felt pen. I said, OK, now show yourself what your anger looks like. So, she puts the pen on the paper and she sits there and she sits there. And I didn’t judge it. I could have said, “oh, God, this isn’t going to work either.” I just said, OK, see what’s going to happen here. And she sits there and for 20 minutes she sits like that. But there’s so much tension in her body and her hand. I’m going, well, I’m willing to hang in here if you are. And so she hung in there and then she made a tiny little wiggly line. And then she’s “I’m exhausted.” And I said, but you did it. And the next, that was the breakthrough. The next session we went deep and dirty right away. And so you don’t know what’s going to work, which is why the more tools you have, the better it is. But it has to be what the client can do. And if you want them to go into space and they can’t take one step forward, then you can’t help them.
So, you have to look at the fact I’m looking at terror. How can I create the environment for them to be safe? And one of the things you can do, and this sounds weird, is give them control. Because if you want to make somebody, if you want to control someone, you make them afraid. So if you try and control, you set up a counter indication with the client. And so with a client like that, I say, what would you like to do? Well, there’s a couple of things. I shouldn’t train any of them.
And so, I’m not God telling them what they have to do to heal. I am giving them the space to know that I’m not going to hurt them. I’m not going to hit them, yell at them, scream at them. I’m not going to cause them pain. I’m going to step back and say now, yeah, thank you. And, and the client who is has no boundaries, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah, blah. I’ll say stop, take a slow deep breath. I start putting in boundaries. So that’s what I’m saying. You have to adapt to your client.
But to answer Martin’s question, it it can take a while, but the more you create the safety, the more the more they’re going to be able to trust themselves enough to trust you.
Shalini:
Trisha, I can hear more and more stories from you. It’s never enough. So before we wind up one more story, which would you like to say which is close to your heart? Some of the session which you say that I will always remember that maybe the sessions in the beginning or maybe the sessions now.
Trisha:
I’ve told this story before. The first thought that pops into my mind is when someone reached enlightenment in front of me. And, and I’ve told this story before, maybe you’ve heard it, but to me, it’s so profound. It was in Japan. It was a young man who was about 38. He was a therapist. He was taking the training and they were required to take a private session. And so, he came in for his private session and I did that this instance, I did a past life with him and I said, OK, now move forward to just before the body dies. What do you feel, think, blah, blah, move through the body death and what happens next? Because a lot of stuff happens right after you die. Important area to explore. You know that. And so then, then, then I said, what? OK, and what happens next? And all of a sudden, and my interpreter is sitting here with me and we’re soul sisters and so we’re really connected. So I said, what happens next? And he says, he doesn’t say anything, but all of a sudden his energy starts going like this and it just fills the room with light. And my interpreter and I are looking at each other, and he’s mirroring our own enlightenment. And we were the three of us in this room with light. It was an amazing experience. And so, we said nothing. He said nothing. And then he slowly opened his eyes, got up and walked out of the room, very un-Japanese. And so several days later, we were in the training and he was in the client position. And so, he’s crying, I’m going “what? He’s enlightened. What’s he doing crying?” And so again, you know your belief systems. And so afterwards he and I walked and I said, when we were in that session, you became enlightened. And he said, yes. And I said, but in this session, you were crying. What was happening that you were crying and you’re enlightened. And he said, Trisha, I still have things to learn.
So yeah, so beautiful. And I had to get off all my beliefs about enlightenment. It’s not static. I get enlightenment and that’s it. I get to heaven and forever I worship at the feet of God. It’s just not the way it works. We’re wild, we’re wild beings, and we’re living in this wild universe and having so many experiences.
Yeah, somebody comes in, they go, oh, you know, and and this is my life. I’m saying that’s OK, this is your life. But it’s polarized- and for me, I’d die of boredom in heaven. You know, I’m here to- I’m here to enjoy life. And so I think carpe diem seize the moment. I once on a television interview the first time I was asked, what advice do you have for our viewers? And I said a line from a play, and the line is “life’s a banquet. And most poor fools are starving to death.” So it’s a banquet out there. And so go and live. Go and live life.
Shalini:
We are almost nearing the interview and I would like to ask you who is next
Trisha:
I suggested Tulin. Yeah, Tulin is. She’s a woman of such depth and such magnitude, and she has brought shamanism into her work, which some medical doctors might say, oh, yeah, you know, cross that out. But that’s just a part of it. Her awareness or understanding, her capacity for holding the space. I just think she’s an exceptional woman and I think a gift to your viewers to have her.
Shalini:
Thank you so much. And any particular thing that you suggest we should ask.
Trisha:
I would ask her the same question you asked me. Who are you? What created what I consider this amazing human being? How did this get started?
Shalini:
it’s an honor to talk to you. It’s our pleasure to see you more and more and to talk to you more and more.
Trisha:
It’s been wonderful to be with you. You’re so vibrant and so fun. I really appreciate you inviting.
Transcript Spanish
Transcripción – Traducción Al Español
Shalini:
Hola y bienvenidos a Estafet. Hoy tenemos a una persona muy hermosa, enérgica y entusiasta para hablar con ustedes. Alguien que puede navegar contra el viento, que puede viajar por el mundo sin desfase horario. Alguien que puede hacerte volar y permitirte ver a tu niño interior. Que puede ver al adulto en ti y al niño en ti al mismo tiempo. Sí, estamos hablando de Trisha Caetano.
Trisha Caetano es la pionera internacionalmente conocida en terapias de regresión a vidas pasadas e integración del niño interior. Cuando hablamos de niño interior, el primer nombre que aparece en la mente de todos es Trisha Caetano, porque Trisha Caetano y el trabajo del niño interior son inseparables. Y ahora invito aquí a la encantadora Trisha Caetano a Estafet. ¡Bienvenida, Trisha!
Trisha:
Muchas gracias por invitarme.
Shalini:
Bien. Trisha, vamos a empezar directamente porque tengo muchísimo de qué hablar contigo. Así que comencemos.
Trisha, ¿cómo te convertiste en la Trisha que conocemos como “Trisha”? ¿Quién es Trisha?
Trisha:
Supongo que tengo que remontarme a mis antepasados. Mi madre nació en las Tierras Altas de Escocia. Y en las Tierras Altas la gente es feroz, constantemente en guerra unos con otros. Y todos los débiles fueron eliminados hace siglos. Así que quienes sobrevivieron… creo que su reservorio genético es muy saludable, muy fuerte.
Yo vengo de una infancia realmente abusiva. Y dicen que enseñamos lo que necesitamos aprender. Y así crecí, me casé, tuve dos hijos y luego comencé a sanarme a mí misma.
Y creo que lo más importante que podría decir es que, si quieres hacer terapia, lo primero que haces es sanarte a ti mismo.
De ese modo evitas quemarte, evitas las proyecciones, evitas culpar, la victimización. Te saltas todas esas trampas mortales de ser humano, de estar en una relación. Y así comencé mi propio viaje y, cuando empecé, no había casi nada sobre el niño interior. Ahora hay mucho.
Y en realidad comencé con la terapia de regresión a vidas pasadas. Transicioné de la terapia normal a la terapia de vidas pasadas. Me pidieron enseñar en un programa universitario de educación para adultos. Querían que hiciera vidas pasadas. Yo había sido sujeto de investigación en vidas pasadas. Así que tenía esa base y comencé a experimentar y desarrollar mis propios métodos.
Y uno de mis estudiantes puso mi nombre en una lista de correo sin que yo lo supiera. Recibí una convocatoria para artículos de la Asociación de Investigación y Terapia de Vidas Pasadas. Aceptaron mi propuesta. Luego me convertí en directora del Equipo Internacional Profesional de Formación en Vidas Pasadas. Y luego fui presidenta durante dos mandatos. Y luego llegué a Europa.
Así que… es un viaje. Es la lucha, el asombro, la gloria, de cómo puedes comer este trabajo y sanarte a ti mismo.
Y luego, al hacerme más conocida en Estados Unidos, presenté en una conferencia y allí había unos holandeses que me invitaron. Luego en otra conferencia un japonés me invitó a Japón. Y así, fue boca a boca por todo el mundo. Y eso es lo que hago ahora.
Shalini:
Hoy tenemos muchas redes sociales, muchos terapeutas. La EARTh misma ha crecido como organización, pero en tu época esto no existía.
Trisha:
Nada.
Shalini:
Y el tema de vidas pasadas tampoco era tan fácil de hablar. ¿Cómo luchaste?
Trisha:
Bueno, tenía un consejo directivo compuesto por 14 médicos y terapeutas licenciados, y el objetivo era intentar llevar el trabajo de vidas pasadas al mundo clínico convencional. Pero encuentro que las estructuras suelen basarse en el miedo. Y el miedo exige control.
Así que cuando tienes un grupo que establece su autoridad, no quieren soltar el control. Y encuentro que el trabajo de vidas pasadas es amenazante y aún no es aceptado. Pero cada vez más personas en el mundo lo están haciendo y encuentran sus beneficios.
El objetivo no es hacer que otros adopten esta herramienta. El objetivo es dar a las personas tantas herramientas como sea posible. Por eso llamo a mi organización Instituto Internacional de Terapia y Formación en Integración, porque somos seres multidimensionales funcionando en distintos niveles al mismo tiempo. Así que necesitamos un enfoque multidimensional.
Cuantas más herramientas tengas, más podrás ayudar a otro ser humano a convertirse en todo lo que puede ser. Para mí se trata de: ¿cómo puedo usar lo que tú necesitas para ayudarte a manifestar la magnitud de quién eres?
Shalini:
¿Cómo profundizaste tanto en el trabajo del Niño Interior?
Trisha:
Al hacer primero la terapia normal y luego la terapia de vidas pasadas, el concepto entonces era: “solo necesitas vidas pasadas y eso automáticamente sanará esta vida”. Y descubrí que eso no era verdad.
Estamos en este cuerpo, en este tiempo presente. Este cuerpo tiene las sendas neuronales que cargan las reacciones al trauma. Este cerebro emite las señales de miedo, ira, defensa. Y esto está cableado antes de alcanzar la edad de la razón.
Cuando nacemos, funcionamos desde el cerebro reptiliano. Reacción-estímulo. No hay lógica. Si ocurre trauma prenatal, perinatal o en la infancia temprana, todo entra directamente al sistema cerebral, a las estructuras de afrontamiento.
Por eso no basta con vidas pasadas o terapia conversacional o EMDR.
Yo uso Gestalt, psicosíntesis, diálogo de voces, vidas pasadas, vidas futuras, vida presente… lo que el cliente necesita.
Pero lo que faltaba era la vida presente y el cuerpo de la vida presente. Así que comencé a hacer lo que era lógico en mis clientes. Mostré algunos métodos y la gente empezó a invitarme a países para enseñar eso.
Y quiero aclarar algo: decimos niño interior, adulto, vida pasada… pero no son entidades separadas. El “niño interior” es una subpersonalidad, una parte de nosotros que quedó detenida por trauma.
El bebé funciona en blanco y negro. Si hay trauma, formamos una creencia núcleo. Por ejemplo, si mamá ya no acude cuando lloras, puedes concluir: “no valgo”, “no soy digno de amor”. Ese programa queda y construimos mecanismos de supervivencia para ese engaño.
Yo digo siempre: todo lo que hacemos es retirar las mentiras hasta que puedas emerger tú.
Shalini:
Pero Trisha, la forma en que retiras esas mentiras… te he visto en talleres riéndote con el cliente y suavemente lo abres, y ¡boom!, ya está en su niño interior. ¿Cómo desarrollaste esa técnica tan hermosa?
Trisha:
Sí. Y eso es una de las cosas principales que enseño. La herramienta no es lo importante, eres tú. Si estás centrado, conectado, auténtico, eso despierta la autenticidad del cliente. Se sienten seguros.
Y además: yo he estado allí. Sé lo que se siente. Y la segunda cosa, además de la propia sanación, es dejar de juzgar.
El cliente lo siente inmediatamente. Un niño abusado es hipervigilante, lee rostros, energía. Si entras con actitud superior, ellos no están seguros.
En mis cursos trabajamos tanto la sanación personal como aprender herramientas.
Shalini:
Ese es un mensaje hermoso. La fe que los clientes desarrollan en ti es extraordinaria.
Trisha:
Gracias. Yo creo que la gente que tiene el coraje de sanar es extraordinaria.
Shalini:
Hablemos de tus talleres. ¿Cuáles estás dando ahora y cuáles vienen?
Trisha:
Gracias. Cuando vine a los Países Bajos, hice mi formación durante ocho años, presencial. Pero todos saben—porque siempre me quejo—que online no puedo dar el 100%.
Durante COVID todo fue online.
Quiero hacer una formación presencial más antes de morir, hacerla como me gusta.
Mi hija Kristyn, que es una consultora de negocios maravillosa, me ayuda a organizarla. Será medio presencial, medio online.
Pero si el grupo quiere todo presencial: ¡genial!
La formación completa será en Bélgica en septiembre de este año.
Shalini:
¡Wow! ¿Un curso de un año y medio?
Trisha:
Sí, año y medio. Y trabajaré con los estudiantes, fluyendo, adaptándome a lo que necesiten.
Shalini:
Tú y el doctor Hans han sido pioneros. ¿Cómo se conocieron?
Trisha:
Yo era presidenta de la Asociación de Investigación y Terapia de Vidas Pasadas. Un grupo holandés me invitó. Hans me contactó para una entrevista en la prestigiosa revista Bres.
Nos hicimos muy amigos.
Tardé dos años en convencerlo de introducir el niño interior en su formación.
Creo que es importante no limitarse a un solo método. Cuidado con las frases de “todo” o “nada”: siempre, nunca, solo esto. Indican polarización.
Extraño mucho las caminatas por la playa con él ahora que vive en India.
Shalini:
Quizá pronto en Turquía podamos caminar juntos.
Trisha:
Ojalá, estaré en Turquía.
Shalini:
¿Tuviste desafíos como terapeuta joven?
Trisha:
¿Cómo crees que aprendí todo esto?
Cometí errores. Estaba en modo rescatadora. Quería que todos mis clientes salieran felices, con un moño rosa.
Eso me llevaba a sesiones interminables de 3 horas y media. Agotador. Era mi necesidad.
También tenía terror a la ira, por mi infancia.
Durante dos años ningún cliente se enojó. ¡Porque yo no podía sostenerlo!
Tuve que trabajar mi propio miedo.
Cuando pude sostenerlo, el siguiente cliente dijo: “quiero destrozar tu oficina”. Y dije: “bien, hazlo”.
El cliente había percibido mi incapacidad y no mostraba su ira.
Debemos poder sostener cualquier emoción.
También he escuchado historias horribles de abuso. Pero no me conecto con el horror; me conecto con el ser de la persona. Eso me permite no quemarme.
Shalini:
Entonces primero debemos ser auténticos para sostener ese espacio.
Trisha:
Sí.
Y otra cosa: tuve que dejar ir todas mis creencias sobre vidas pasadas, reencarnación, karma.
Simplemente no eran verdad.
Aprendí presencia absoluta: terapia centrada en el cliente, no en tus ideas.
Shalini:
Pero es tan difícil soltar creencias…
Trisha:
Sí, no es fácil.
Pero juzgar bloquea la sanación.
Shalini:
¿Qué mensaje tienes para los terapeutas principiantes?
Trisha:
Acabo de darlo.
Shalini:
¿Y para EARTh?
Trisha:
Estamos aquí para crear sanación y consciencia. Mantengan el enfoque.
Sin política, sin polarización.
Somos los “raros” del mundo terapéutico. Es un regalo tener una comunidad donde sentirnos en casa.
En Japón tengo un grupo de médicos que llevan 18 años conmigo, volviendo cada año. Somos como uno solo ya.
EARTh puede ofrecer eso, si no hay juicio ni luchas internas.
Shalini:
Cuando fuiste por primera vez a Japón, ¿hubo barreras de idioma o entre enfoque médico y no médico?
Trisha:
Una de las maravillas de viajar es ir como una pizarra en blanco. Sin juicio.
Voy a cada país abierta.
En Japón la piedra angular es el honor.
Y hay una cortesía que a muchos extranjeros irrita. A mí me encantó.
Tienes que adaptarte.
Y eso es lo que hago con mis clientes también.
Shalini:
Una pregunta de Alexandra: ¿por qué el trabajo del niño interior es incluso más importante que una regresión a vidas pasadas?
Trisha:
Como dije, estamos en este cuerpo. Las sendas neuronales, el trauma temprano, las fragmentaciones… todo está aquí.
Nunca he visto una sanación completa sin trabajar la infancia.
Ahí se insertan los programas reactivos, las polaridades, la disociación interna.
En casos extremos hacemos trabajo de sombra.
En la sombra están algunas de nuestras mejores partes.
Necesitamos integrar todo.
Shalini:
Una pregunta más de Martin Roesch: cuando el cliente no tiene recuerdos de la infancia porque están bloqueados, y hay enorme resistencia… ¿cómo construyes confianza?
Trisha:
No es resistencia. Es terror.
Como un perro maltratado.
No puedes exigirle nada.
Debes preguntarle: “¿qué necesitas ahora?”
Si funciona, lo haces. Si no, no lo haces.
Con un cliente así, no haces regresión. Es demasiado.
Empiezas por lo básico: preguntas simples, dibujo con mano no dominante, inventar una historia.
Tuve una clienta así. Nada funcionaba.
Le pedí fotos. Cada foto era tensa.
Probé muchas cosas. Nada.
Luego le pedí que dibujara su ira con un lápiz rojo. Tardó 20 minutos en hacer una pequeña línea. Pero esa fue la ruptura.
En la siguiente sesión, entró directo al trabajo profundo.
Debes crear seguridad y dar control al cliente.
Cuando controlas, generas miedo.
El cliente debe sentir que estás allí para no dañarlo.
Shalini:
Antes de cerrar, ¿alguna historia cercana a tu corazón?
Trisha:
Ya he contado esta historia, pero es profunda.
En Japón, un terapeuta de 38 años tomó una sesión privada. Hicimos una regresión. Le pedí que pasara a después de la muerte del cuerpo.
De pronto su energía se expandió y llenó la habitación de luz. Mi intérprete y yo lo sentimos también.
Estuvimos en silencio.
Él abrió los ojos y salió de la habitación sin decir nada. Muy poco japonés.
Días después lloraba en un ejercicio de clase. Pensé: “¿por qué llora si está iluminado?”.
Le dije: “te iluminaste en esa sesión”.
Él dijo: “sí”.
Le pregunté: “¿por qué llorabas entonces?”.
Dijo: “Trisha, todavía tengo cosas que aprender”.
Tuve que soltar mis creencias sobre la iluminación.
No es estática.
La vida es un banquete, y la mayoría se está muriendo de hambre.
Hay que vivir.
Shalini:
Estamos terminando. ¿A quién recomiendas como próxima invitada?
Trisha:
A Tulin. Es una mujer de enorme profundidad y magnitud. Ha traído el chamanismo a su trabajo. Sostiene el espacio de manera excepcional.
Yo le preguntaría lo mismo que me preguntaste a mí: ¿quién eres? ¿Qué creó a este ser humano tan increíble?
Shalini:
Gracias. Es un honor hablar contigo.
Trisha:
Ha sido maravilloso estar contigo. Eres tan vibrante y divertida. Gracias por invitarme.
Transkript Turkish
Shalini:
Merhaba ve Estafet’e hoş geldiniz. Bugün sizinle konuşacak çok güzel, enerjik ve coşkulu bir insan var. Rüzgarlara yelken açabilen, jet lag yaşamadan dünyayı dolaşabilen biri. Sizi uçurabilen ve içinizdeki çocuğu görmenizi sağlayabilen biri. İçinizdeki yetişkini ve içinizdeki çocuğu aynı anda görebilen biri. Evet, Trisha Caetano’dan bahsediyoruz. Trisha Caetano, geçmiş yaşam ve iç çocuk bütünleştirme regresyon terapilerinde uluslararası üne sahip bir öncü. İç çocuktan bahsettiğimizde, herkesin aklına gelen ilk isim Trisha Caetano. Çünkü Trisha Caetano ve iç çocuk çalışmaları birbirinden ayrılamaz. Ve şimdi sevgili Trisha Caetano’yu Estafet’e davet ediyorum. Hoş geldin Trisha!
Trisha:
Davetin için teşekkür ederim.
Shalini:
Evet. Öyleyse Trisha, hemen başlayalım çünkü seninle konuşacak çok şeyim var. Hadi başlayalım.
Trisha, Trisha olarak bildiğimiz Trisha nasıl oldu? Trisha kimdir?
Trisha:
Sanırım atalarıma dönmem gerek. Annem İskoçya’nın Dağlık Bölgesi’nde doğdu. Dağlık Bölge’de çok vahşi insanlar var ve sürekli birbirleriyle savaşıyorlar. Zayıf olanların hepsi yüzyıllar önce öldürüldü. Hayatta kalanların gen havuzunun çok sağlıklı ve çok güçlü olduğunu düşünüyorum. Gerçekten istismar dolu bir çocukluk geçirdim. Öğrenmemiz gerekenleri öğrettiğimizi söylüyorlar. Böylece büyüdüm ve evlendim, iki çocuğum oldu ve sonra kendimi iyileştirmeye başladım.
Ve bence söylemem gereken en önemli şey, terapiye gitmek istiyorsanız, yapmanız gereken ilk şeyin kendinizi iyileştirmek olduğudur.
Bu şekilde tükenmeyi, yansıtmaları, kurban olmayı suçlamayı önlersiniz. İnsan olmanın, bir ilişkide olmanın tüm bu ölüm tuzaklarından kaçınırsınız. Böylece kendi yolculuğuma başladım ve başladığımda, içsel denemeler hakkında pek bir şey yoktu. Şimdi çok şey var. Aslında geçmiş yaşam regresyon terapisiyle başladım. Normal terapiden geçmiş yaşam terapisine geçtim. Üniversitede bir yetişkin eğitim programında ders vermem istendi. Ve benden geçmiş yaşamlar üzerine çalışmamı istediler. Ve geçmiş yaşamlar üzerine bir araştırma konusu olmuştum. Ve böylece – ve böylece onlar, bu geçmişe sahiptim ve bununla deneyler yapmaya ve kendi yöntemlerimi geliştirmeye başladım. Ve öğrencilerimden biri adımı bir e-posta listesine yazdı. Bundan haberim yoktu. Ve Geçmiş Yaşam Araştırmaları ve Terapisi Derneği’nden bir bildiri çağrısı aldım. Ve teklifimi kabul ettiler. Ve sonra Geçmiş Yaşamlar için Profesyonel Uluslararası Eğitim Ekibi’nin direktörü oldum. Ve sonra iki dönem boyunca başkan oldum. Ve sonra Avrupa’ya geldim.
Yani, bu bir yolculukla ilgili, mücadeleyle, harikayla, ihtişamla, bu işi nasıl besleyeceğinizle ve kendinizi nasıl iyileştireceğinizle ilgili. Ve sonra, Amerika Birleşik Devletleri’nde giderek daha fazla tanındıkça, orada bir konferansta sunum yapıyordum ve orada bazı Hollandalılar vardı ve beni buraya davet ettiler. Sonra orada başka bir konferansta sunum yaptım ve Japonya’dan bir adam beni oraya davet etti. Ve böylece, tüm dünyada kulaktan kulağa yayıldı. İşte şu anda yaptığım şey bu.
Shalini:
Bugün sosyal medyamız, çok sayıda terapistimiz var. EARTh’ın kendisi bir organizasyon olarak büyüdü, ancak sizin zamanınızda bu yoktu.
Trisha:
Hiçbir şey yoktu.
Shalini:
Geçmiş yaşam konusu da pek konuşulacak bir konu değildi. Nasıl mücadele ettin?
Trisha:
14 lisanslı doktor ve terapistten oluşan bir yönetim kurulumuz vardı ve odak noktamız geçmiş yaşam çalışmalarını yaygınlaştırmaya çalışmaktı. Ancak bu yapıların genellikle korkuya dayandığını görüyorum. Bu yüzden korku, kontrol etmenizi gerektirir. Bir grupla karşılaştığınızda ve otoritelerini kurduklarında, kontrolü bırakmak istemezler. Bu yüzden geçmiş yaşam çalışmalarının tehdit edici olduğunu ve henüz kabul görmediğini düşünüyorum. Ancak dünya çapında giderek daha fazla insan geçmiş yaşam çalışmaları yapıyor ve faydalarını görüyor. Amaç, başkalarının bu aracı benimsemesini sağlamak değil. Amaç, insanlara mümkün olduğunca çok araç sağlamak. Kuruluşuma Uluslararası Entegrasyon Terapisi ve Eğitimi Enstitüsü adını vermemin nedeni bu, çünkü bizler herhangi bir anda birçok farklı seviyede işlev gören çok boyutlu varlıklarız. Bu yüzden danışana çok boyutlu bir yaklaşımla yaklaşmamız gerekiyor. Bu da, ne kadar çok araca sahip olursanız, başka bir insanın olabileceği en iyi kişi olmasına o kadar çok yardımcı olabileceğiniz anlamına gelir; ki bu da tam olarak bununla ilgilidir. Benim için temelde önemli olan, kim olduğunuzun büyüklüğünü ortaya çıkarmanıza yardımcı olacak şeyleri nasıl kullanabileceğinizdir.
Shalini:
İç Çocuk çalışmasının derinlerine nasıl daldın?
Trisha:
Önce terapiyi, sonra da geçmiş yaşam terapisini yaparken, konsept şuydu: Tek yapmanız gereken yaşam terapisinden geçmek ve bu da otomatik olarak bu hayatla başa çıkmanızı sağlayacak. Ve ben bunun doğru olmadığını, içinde bulunduğumuz bedenin bu olduğunu ve gerçekliğimizin şimdiki zaman olduğunu keşfettim. Bu beden, travmaya verilen tepkileri taşıyan sinir yollarına sahip. Korku, öfke veya savunma sinyallerini ileten beyin bu. Ve bu, akıl yaşına ulaşmadan önce beyne sıkı sıkıya bağlı. Yani doğduğumuzda, sürüngen beyin, ilkel beyin sapı dediğimiz şeyle çalışıyoruz. Bu, doğanın hayatta kalmamıza yardımcı olmak için bize verdiği bir uyaran-tepki mekanizması. Bu yüzden ihtiyacımız olduğunda ağlamamız gerekiyor. Sevgiye, yiyeceğe veya bakıma ihtiyacımız var ve bu yüzden dokunuşa, sevgiye tepki vermemiz gerekiyor. Yani bu siyah beyaz ve uyaran-tepkisi. Yani verdiğiniz tepkinin hiçbir mantığı yok.
Yani travma doğumdan önce veya doğum sırasında, erken çocukluk döneminde meydana gelirse, her şey doğrudan beyin sistemine, başa çıkma yapılarına, sinir yollarına yerleşir. Ve hayatta kalmamız akıl veya mantığa değil, korku, haz, öfke ve çaresizlik gibi içgüdüsel tepkilere bağlıdır. Ve böylece bu temel izlenimleri sabitleriz. Dolayısıyla, sadece geçmiş yaşam terapisi, konuşma terapisi veya EMDR yapamazsınız: ben Gestalt, psikosentez, sesli diyalog, geçmiş yaşamlar, gelecek yaşamlar, şimdiki yaşam kullanıyorum. Ve böylece, danışanın o anda neye ihtiyacı varsa onu kullanıyorum. Ama eksik bulduğum şey, şimdiki yaşam ve şimdiki yaşam bedeniydi. Ve böylece, mantıklı olanı yapmamaya ve danışanlarımla çalışırken anlamlı olan şeyi yapmaya başladım. Ve sonra bir yerlerde bir demo yaparken insanlar, “hey, bunu yapmak istiyorum. Ülkeme gelip bize bunu nasıl yapacağımızı gösterir misin?” demeye başladı ve böylece, uluslararası hale geldim; reklamla değil, sadece kulaktan kulağa yayılmasıyla ve insanların bunun değerini anlamasıyla.
Ve, burada bir şeyi belirtmek istiyorum. İç çocuk, yetişkin ve geçmiş yaşam diyoruz ama temaya bağlı kalmak için. Mesele şu ki, bunlar ayrı değil, başlı başına bir çocuk veya yetişin değil. Neredeyse arketipik bir yaklaşım ama buna bir alt kişilik diyebilirsiniz. Travma nedeniyle geçmişte kalakalmış bir parçamız. Yani doğduğunuzda, umarım rahimde iyi vakit geçirmişsinizdir ve iyi bir doğum yapmışsınızdır ve sevgi dolu bir anneniz vardır. Sonra hayatla akarsınız. Derken, travma meydana gelir. Örneğin, doğarsınız, sevgi dolu bir yuva ve benzeri şeyler vardır. Ama 3 aylık olduğunuzda, anneniz işe gider ve kreşe veya bir bakıcıya verilirsiniz. Annenizle birlikteyken ağlardınız. Anneniz gelir ve size süt verirdi. Ama şimdi beş bebekle birlikte bir kreştesiniz ve ağlıyor, ağlıyor, ağlıyorsunuz ve kimse gelmiyor. Ve sonra ağlarsın, ağlarsın, ağlarsın. Kimse bir daha gelmez. Ve bu, bir karar noktasına ulaşana kadar böyle devam eder. Yani akıl yürütmeyi sağlayan neokorteks henüz gelişmemiş olsa bile, yine de bir karara varırsınız. Buna çekirdek inanç diyoruz. Ve bu örnekteki karar, “Sevilmeye değmem, yeterince iyi değilim, değilim, hiçbir değerim yok” gibi bir şey olabilir. Ve böylece, böyle bir çekirdek inanç oluştururuz. Bu inancı bir kez oluşturduğumuzda, tersi artık mevcut değildir. Yani “kendimi iyi hissediyorum. Ağlıyorum ve annem geliyor, sütümü alıyorum ve derken, anne gelmiyor. Sütümü alamıyorum. Değersizim.” Ve böylece o akma hissi, o güvenlik ve bağlantı hissi artık yok. Artık mevcut değil. Mevcut olan şey, o çekirdek inancın “Sevilmeye değmem” olduğudur. Ve böylece, bu yalanla başa çıkmak için bir başa çıkma yapısı geliştirmeye başlarız. Ve insanlara sık sık söylediğim gibi, tek yapmamız gereken siz ortaya çıkana dek bu yalanları teker teker soymaktır.
Shalini:
Ama Trisha, o son derece sabit donanımlı beyinden o yalanları ve kalıpları teker teker soyma yöntemin inanılmaz! Seni bazı atölyelerde gördüm, danışanla birlikte sürekli gülüyorsun ve çok, çok ince bir şekilde açılıyorsun ve derken pat! danışan zaten iç çocuğun içinde. Bu harika tekniği nasıl buldun?
Trisha:
Evet. Ve bu, öğrettiğim ana şeylerden biri, çünkü sürekli söylüyorum, önemli olan araç değil, siz merkezdeyseniz, bağlantıdaysanız, özgünseniz ve bu özgünlüğü örnekliyorsanız, bu da danışanınızın özgün yanını ortaya çıkarıp ona yanıt vermesini sağlar. Ve belki yine de içeri girip kan revan içinde çalışma yapmanız ve yalanları temizlemeye başlamanız gerekir. Ve bu yüzden, bunun sizinle ilgili olduğunu söylemeye devam ediyorum. Merkezdeyseniz ve özgünseniz, danışan bunu içgüdüsel olarak bilir ve içgüdüsel olarak tepki verir. Ve bunun bir mantığı olmasa bile onlara güven veren o bağlantı mevcuttur. Ve bence diğer kısmı da şu: Ben de oradaydım. Nasıl hissettirdiğini biliyorum.
Ve sanırım, kendi iyileşmeniz kadar önemli olan ikinci şey, yargılamayı bırakmaktır. Yargıladığımız anda, danışan bunu alır ve işiniz biter. Bu kadar net. Yüzümüzde kaç tane kas olduğunu unuttum ama istismara uğramış çocuklar, bizim aşırı tetikte, fazla dikkatli dediğimiz hale dönüşürler ve hep ebeveynlerinin yüzünü izlerler. “Şimdi dayak yiyecek miyim? Kızgınlar mı? Tamam, yürüyüşe çıksam iyi olur. Oh, kızgın değiller. Tamam, sanırım burada kalabilirim.” Ve böylece sadece yüz ifadelerini değil beden dilini ve enerjiyi de okumayı öğrenirler. Ve bir terapist olarak, eğer üstün bir tavırla yaklaşırsanız, güvende olmadıklarını bilirler; işte bu nedenle, eğitim kursumda, kendi iyileşmenize odaklanmanın yanı sıra, bir eğitim kursuna dahil edebildiğim kadar çok araç ve yöntem öğretmeye çalışıyorum.
Shalini:
Bu harika, ve bunu açıklaman çok hoş, çünkü danışan, yargılama varsa veya enerji uygun değilse hemen duvarı örüyor. Danışana ulaşmak için çok ince bir yolunuz var ve danışan hemen orada. Size olan inançları olağanüstü.
Trisha:
Teşekkür ederim. Bence iyileşme cesaretine sahip insanlar gerçekten olağanüstü. Ve eğer bana başvururlarsa, bir insanın ona yardım etmem için beni seçmesini bir onur sayarım.
Shalini:
Atölyeniz hakkında biraz daha konuşalım. Trisha, dünyanın dört bir yanında birçok atölye çalışması düzenlediniz. Şu anda devam edenler ve ileride düzenlenecek olanlar hangileri, çünkü böylece, Trisha ile şahsen tanışma şansına sahip olabilirler.
Trisha:
Teşekkür ederim. Hollanda’ya ilk geldiğimde kendi eğitimlerimi düzenlemeye başladım ve sekiz yıl boyunca, yüz yüze yaptım. Herkes biliyor, çünkü bu konuda çok sızlanıyorum ve şikayet ediyorum, çünkü bu çalışmayı çevrimiçi yaparken, kendini %100 sürece veremezsin. Düşün, sadece yüzünü görüyorum. Ellerin yumruk mu olmuş? Omuzların gergin mi? Ayakların kıvrık mı? Bilmiyorum ki. Evet, enerjini alabiliyorum ama fiziksel olarak benimle olduğunda daha iyi alabiliyorum. İşte, böylece bu eğitimi sekiz yıl boyunca yaptım ve sonra, başka ülkelere davet edilmeye başladım ve kendi eğitimlerimi sürdürmek zorlaştı. Ve derken, elbette COVID geldi ve her şey çevrimiçi oldu. Ve bu yüzden, ölmeden ve bu gezegenden gitmeden önce yüz yüze bir eğitim yapmak istediğimi söyledim. Geri dönüp bunu, yapmayı sevdiğim şekilde yapmak istiyorum.
Shalini:
Trisha, daha nice yılların olsun.
Trisha:
Göreceğiz bakalım, ama asıl mesele şu ki, en azından bir kez daha kendi eğitimimi vermek istedim. Kızım Kristyn harika bir iş danışmanı ve bu konularda benden çok daha fazla bilgiye sahip, bu yüzden bir eğitim düzenlememe yardımcı oluyor. Ama hepsi yüz yüze olamazmış, bana 3 modülü yüz yüze yapmam gerektiğini söyledi. Yani kursun yarısını yüz yüze, diğer yarısını da çevrimiçi olarak yapacağım. Ama en azından, bir eğitimin daha çoğunu ve tamamını yapabileceğim. Tıpkı Japonya’da olduğu gibi, tüm eğitimi bir kez daha yapacağım. Bu yılın Eylül ayında Belçika’da yapacağım.
Shalini:
Harika! Ve bu yine bir buçuk yıllık bir program olacaktır.
Trisha:
Evet, bir buçuk yıl sürecek ve öğrencilerle çalışacağım. Bu da başka bir şey. Bence bu enerjiyle, akışla, bağ kurmakla ilgili. Ve eğer Eylül ayında bir grup oluşur da “Hayır, her şeyi yüz yüze istiyoruz” derlerse, “Yaşasın!” derim. Ve her şeyi yüz yüze yapacağız. Ama “Hayır, hayır, hayır, hayır, hayır,” deyip “Biliyorsunuz, daha fazlasını çevrimiçi yapmalısınız.” derlerse… Yani, grubun ihtiyaç ve isteklerine uyum sağlayacağım. Ama planım, sonunda tekrar tam kapsamlı bir eğitim vermek.
Shalini:
Trisha, sen ve Hans TenDam regresyon terapisi aleminin öncülerisiniz. Nasıl tanıştınız?
Trisha:
Geçmiş Yaşam Araştırmaları ve Terapileri Derneği’nin başkanıydım ve Los Angeles’ta bir eğitim almıştım. Orada bir Hollanda grubu vardı ve beni Hollanda’ya davet ettiler. Hans benimle iletişime geçti ve Hollanda’nın en prestijli dergisi olan Bris dergisi için bir röportaj yapmak istediğimi söyledi. İşte Hans’la ilk tanışmam böyle oldu ve ondan hemen hoşlandım. Çok iyi arkadaş olduk ve akşam yemeklerinde bir araya gelip evren, yaşam, diğer boyutlar ve benzeri konular hakkında harika sohbetler ediyorduk. Onu eğitimine içsel çocuk çalışmasını dahil etmeye ikna etmem iki yılımı aldı. Başlangıçta onun için eğitimler verdim. Sanırım artık başkaları da bu konuyu ele aldı, ama bu, kursun bir parçası artık. Ve bence, kendimizi tek bir yöntemle sınırlamamak önemli. Tek yapmanız gereken geçmiş yaşam çalışması. Tek yapmanız gereken EMDR. Terapistler olarak, bu “her şey” ve “hiçbir şey” ifadelerine dikkat edin. Bir danışan “Her zaman iyi olmalıyım”, “asla yapamam” filan derse, “Ah, burada bir kutuplaşma var” diyebilirsiniz. Bu durumda, İki taraf üzerinde de çalışmamız gerekecektir.
Hans’la böyle tanıştım. Birlikte çok eğleniyoruz. Buluşup sahilde yürüyüş yapıyoruz falan. Şimdi tabii ki Hindistan’da. Ve beno bağı özlüyorum. Birkaç yıldır onunla sahilde yürümedim.
Shalini:
Belki yakında, hep birlikte Türkiye’de yürürüz.
Trisha:
Ben Türkiye’de olacağım; umarım onun yanı sıra seni de orada görürüm.
Shalini:
Evet. Ve bu uzun yolculukta, kaç yıldır öğretmenlik yaptığınızı bilmiyorum, genç bir terapist olarak veya yeni başlayan biri olarak herhangi bir zorlukla karşılaştınız mı? Başlangıçta herhangi bir zorluk yaşadınız mı? Veya “Ah, bunu yanlış yaptım. Şunu yapabilirdim.” dediniz mi? Veya sonra “Ah, her şey yolundaydı çünkü belki de doğru yol buydu.” diye düşündünüz.
Trisha:
Sence tüm bunları nasıl öğrendim?
Evet, evet, elbette hatalarımızdan ders çıkarırız. En büyük hatalardan biri, bu işe başladığımda, bu çılgın işe giren çoğumuz gibi, kurtarma modunda olmamdı. Ve bu yüzden tüm danışanlarımın yanımdan mutlu mesut bir şekilde ayrılmalarını isterdim. Ve derken, çoklu travma geçirmiş biriyle karşılaşıyorsunuz ve bunun üstesinden gelmeye başlıyorsunuz, ama mutlu mesut bir sonuç çıkmıyor. Sonra devam ediyorum, devam ediyorum, devam ediyorum ve danışan tükeniyor, ben de tükeniyorum. Seans 3,5 saat sürüyor. Ve sonunda, bunun işe yaramadığını fark ettim. Bu sadece benim kurtarma ihtiyacımın sonucuydu. Bu, insanların mükemmel ve mutlu olmalarına yardımcı olma ihtiyacımdan dolayı idi. Ve bu yüzden, geri dönüp kendi sorunlarım üzerinde çalışmak zorunda kaldım.
Bir diğer şey de, çocukluğumdan beri öfkeden çok korkuyordum. Ve böylece, terapiye başladıktan sonraki iki yıl boyunca, danışanlarımın hiçbirinin öfkelenmediğini fark ettim. Ağlıyorlar, derinleşiyorlar, acı çekiyorlar ya da aydınlanıyorlardı, ama asla öfkelenmiyorlardı. Bu yüzden, “Pekâlâ, terapiye başlasam iyi olur.” diye düşündüm. Öfke korkum üzerinde çalışmaya başladım. Ve sonra, sonunda bunu aştım. Bir sonraki danışanım bir erkekti ve çok öfkeliydi. “Çok öfkeliyim. Ofisini yerle bir etmek istiyorum.” dedi. “Güzel, yap.” dedim. Bana baktı. Ona, “Ama öfken üzerinde çalışmaya istekli misin?” diye sordum. “Evet.” dedi. Ancak mesele şu ki, bir yerlerde öfkeyle baş edemediğimi okumuştu ve bu yüzden buna izin vermedi. Sorun bendim. O değildi. Öfkesine yer açamadım. Ortaya çıkabilecek her şeye yer açmak için elimizden geldiğince çaba sarf etmeliyiz. Şimdi bu konuya girmeyeceğim ama çocuklara, genellikle yetişkin ebeveynleri ve bazen de büyük kardeşleri tarafından yapılanlara dair korkunç hikayeler duydum; inanamayacağınız korkunç hikayeler.
Ve eğer onlara olanların dehşetine kapılırsam, bu işi yapamazdım. Tükenirdim. Ama çalışma şeklim acı, dehşet ve travmayla çalışmak, ama aynı zamanda varlıkla, ruhla bağ kurmak. Ve bunu bilinçli olarak değil, ama özgün benliğin ortaya çıkması için alan tutarak sürdürüyorum… İşte bahsettiğim boyutlardan biri de bu, danışanla birçok farklı düzeyde çalışıyoruz. Bunu yaptığımızı bile bilmiyoruz. Karşımızdaki, acısını bize açma ve gösterme cesaretine sahip o insanla birçok farklı düzeyde bağ kuruyoruz.
Shalini:
Ve bu sahici düzeye gelmek için, öncelikle biz sahici olmalıyızı, değil mi? Ancak o zaman alan açabiliriz.
Trisha:
Evet, evet, ve sanırım üçüncü şey, bana kusurlarımın ne olduğunu sordun. Üçüncü şey, bu çalışmaya başladığımda inançlarım vardı, geçmiş yaşam çalışmalarındaki gibi kesin; örneğin, şu kadar yılda bir enkarnasyon yaşarsınız veya Nirvana’ya giden karmik merdiveni tırmanırsınız gibi. Aslında giderek daha Zen Budist oldum. Neyse, mesele şu ki, bunlarla ilgili sahip olduğum her bir inancı bırakmam gerekti, çünkü onlar doğru değildi. Ve insanlar hala bana, geçmiş yaşamlar hakkında konuştuğumuzda bu gibi konularda ısrar edecekler. Bir gün, mola verdiğimiz yaşamlardan bahsediyordum ve birileri, “neden bahsediyorsun?” dedi; ben de “her yaşam sert, sıkıcı ve travmatik değildir. Her türlü yaşamımız var.” dedim. Ve dediler ki, “hayır, biz buraya ders almak için geliyoruz.” Ve ben de diyorum “Hayır, bu toplantı pek iyi gitmiyor.” Ama işte, bu tarz şeyler, tüm inançlarımı bir kenara bırakıp danışanla o anda olup bitene odaklanmamı gerektirdi. Buna danışan merkezli terapi deniyor. Danışanla ilgili. Sen ve “doğru mu yapıyorum? Kendimi iyi sunuyor muyum?” ve saire diyen yazılımınla ilgili değil. Ve bu yüzden, çoğu zaman orada olmak yerine buradayız.
Shalini:
Ama sürekli üst üste inşa ettiğin inanç kalıplarını bırakmak öyle zor ki.
Trisha:
Evet.
Shalini:
Kolay değil.
Trisha:
Hayır, kolay değil. Bir insanın görünüşü, giyim tarzı, size sunduğu savunmalar… Bunları yargılarsanız, iyileşmek için alan açamazsınız.
Shalini:
Trisha, terapistlere, özellikle yeni başlayanlara mesajın nedir?
Trisha:
Verdim az önce.
Shalini:
Evet, peki EARTh için mesajın ne olacak?
Trisha:
Bu gezegende şu anda şifa sağlamak, farkındalık yaratmak ve o odağı korumak için bulunuyoruz. Asla siyasete bulaşmayın; bir grubun buna, diğer grubun şuna inandığı kutuplaşmalara asla bulaşmayın. Şimdi savaşacağız. Kim haklı? İşte, bundan uzak durun. Odak noktanızı koruyun. Burada ne yapıyoruz? İnsanların kendi şifalarına kavuşmalarına yardımcı olacak yöntemler geliştirmek ve bunu her zaman aklımızda tutmak için buradayız, çünkü burada yaptığımız şey bu.
Ve ayrıca, EARTh bize güvenli alan veriyor. Bizler tuhaf, geçmiş yaşam çalışmalarında ve hatta içsel çocuk çalışmalarında olan insanlarız. Bu yüzden bilinmeyeni deneyen bir grup insanla birlikte olmak çok rahatlatıcı. Japonya’da eğitimimi alan tıp doktorlarının, psikiyatristlerin ve psikologların sayısı belli. Yaklaşık 18 yıl önce bir tıp doktoru grubunda yer aldım. Her yıl Japonya’ya gidip onlara sürekli eğitim veriyorum ve onları güncel tutuyorum. Her yıl tekrar tekrar geliyorlar. Hâlâ birlikteyiz. Ve şimdi, sanki hepimiz biriz. İşte bu da EARTh’nin sağlayabileceği bir şey. Yargılama, siyaset ve iç çekişme olmadığı sürece, dostluk, eğlence ve öğrenme içinde bir araya geliyoruz. Ve bu, birbirimize verebileceğimiz inanılmaz bir hediye.
Shalini:
Doğru. Çok güzel. Ve Trisha, Japonya’ya gitmeye devam et. Tüm Japonya senin. Orada olmanı çok seviyorlar. Ama Japonya’ya ilk gittiğinde, herhangi bir dil engeli veya tıbbi ve tıbbi olmayan yaklaşım tarzı engellerle karşılaştın mı?
Trisha:
Seyahatin en güzel yanlarından biri, gerçekten seyahat etmek istiyorsanız, tamamen boş bir sayfayla yola çıkmanızdır. Yargılama yok, fikir yok, hiçbir şey yok. Gidip “Bu konuda hiçbir şey bilmiyorum” dersiniz. “Bu yüzden kim olduklarını, nasıl düşündüklerini ve duygularını nasıl işlediklerini araştıracağım.” Ve hangi ülkede olursam olayım, ister Kenya’da, ister Türkiye’de, isterse dünyanın başka bir yerinde olayım, açık görüşlüyüm. Japon halkıyla ilgili birçok şey var. Ve temel taşı, onur. Onurlu olmak çok önemli ve kültürleri için anlamlı. Bir diğer şey de birçok yabancının rahatsız edici bulduğu bir nezaket. Ben rahatsız edici bulmadım, rahatsız edici olduğunu düşünmedim, eğlenceliydi. Bu yüzden bana yardımcı olan asistana “Bunu yapabilir miyiz?” dediğimde, o da “Bu zor bir çeviri olabilir” derdi ama aslında “bana bunu nasıl sorabilirsin?” imasıyla. Ve işte, buna uyum sağlamanız gerektiğini biliyorsunuz. Sanırım danışanlarımla da aynısını yapıyorum. Neye, nerede olduklarına ve neye ihtiyaç duyduklarına uyum sağlıyorum. Ama gittiğim her ülke için durum bu, sadece Japonya için değil.
Shalini:
Öncelikle Alexandra’nın sorusunu soracağım, zaten bir kısmını ve çoğunu cevaplamıştınız. İç çocuk çalışmasının geçmiş yaşama gidip regresyona girmekten neden daha önemli olduğunu sormuştu.
Trisha:
Evet, haklısın, zaten bunu cevapladım, bu benim deneyimimde önemli. Şimdiki yaşam çalışmasını yapmalıyız çünkü içinde bulunduğumuz beden bu. Ve dediğim gibi, sinir yolları, neokorteks, tüm bunlar bu fiziksel bedende ve şimdi zamanda burada. Bu yüzden benim için, şimdiki yaşam, çocukluk üzerinde çalışmadan iyileşmenin tamamlandığını hiç görmedim çünkü çocuk, tüm o tepkisel programları koyduğumuz ve kendimizi bölmeye başladığımız yerdir. “Bunu yapmalıyım, şunu yapamam.” “Bu iyi, bu kötü.” Ve bu bölünmeler gerçekliğimizde, kim olduğumuzda, hayatta kim olduğumuzda ve yaşamın kendisinin ne olduğunda bir parçalanmaya neden olur. Ve böylece, bu parçalanma, benliğin benlikten kopmasıdır. Ve bu yüzden bu şeyleri kurtarıyoruz, ve aşırı kutuplaşmada gölge çalışması yapıyoruz. Haziran’da Romanya’ya gidiyorum ve gölge çalışması üzerine 3 gün çalışacağım. Bu, “buna izin verilir, buna izin verilmez” şeklindeki aşırı kutuplaşmanın bir biçimi ve her zaman bildiğim ama sanırım farkına vardığım şey. İlk kez Goa’da başladığımda, kim olduğumuzun en iyi yanlarından bazılarının gölgede olduğunu söyledim. Ve bu kötülük değil, parçalanma, kopma, benliğin benlikten içsel olarak kopması. Dediğim gibi, bütün olmamız gerekiyor. Ve bu, tüm yönleriyle, iyisiyle, kötüsüyle ve çirkiniyle, herkesi kabul etmemiz ve bütünleştirmemiz gerektiği anlamına geliyor
Shalini:
Trisha, bir soru daha alıyorum. Bağlantılı bir soru daha. Martin Roesch’ten. Son Estafet’te, Martin senin adını önerdiğinde, bazı danışlanların bazen çocukluğuna dair hiçbir şey hatırlamadığını, çünkü bloke ettiğini, ciddi bir travmanın söz konusu olduğunu, dolayısıyla danışan, korunmak için büyük bir direnç gösterdiği için kimseyle bağlantı kurmayı bile hayal edemediğini söyleyerek böyle bir durumda, danışanın ilerleyebileceğine dair güveni nasıl yaratırsınız? diye sordu.
Böyle bir danışanı varmış.
Trisha:
Evet, hepimizin birden fazla böyle danışanı olmuştur. Yani geçmişimde böyle kaç danışanım olduğunu bilmiyorum. Bu yüzden anlamamız gereken şey, direnç aramadığımız, bir terapist olarak kontrol edilen kontrole veya terapist olarak kontrol etmeye bakmadığımızdır. Korkuya değil, buna yol açan dehşete bakıyoruz. Başka bir insandaki temel dehşete bakıyoruz. Eğer… Dövülmüş bir köpeğiniz varsa ve köpek korkudan sinmiş ve dehşete kapılmışsa, “Tamam, hadi köpek yemeğini ye, seni seveyim” demezsiniz, bunu yapmazsınız. Böyle bir danışanınız olduğunda, “Onları kurtarmam veya onlara yardım etmem gerekiyor” kavramından çıkmalısınız. Yaklaşım şudur: Şu anda neye ihtiyacınız var?
İşte bu yüzden, eğitimimde bir düsturum var: İşe yarıyorsa yap. İşe yaramıyorsa yapma. Bu kadar basit. Stratejinin ne kadar harika olduğu umurumda değil. Bir seansı nasıl yarattığın konusunda zihinsel olarak ne kadar zeki olduğun umurumda değil. İşe yaramıyorsa yapma. Başka bir şey yap.
Ve böylece, böylesine korkmuş bir insanla karşılaştığınızda, tehlikeli hiçbir şey yapmazsınız. Regresyon terapisi ise onlar için çok büyük bir öğrenme eğrisi. Bunu yapamazlar. Ve böylece en baştan başlıyorsunuz ve ben de “bugün ne yapmak istersin?” diye başlıyorum. “Bilmiyorum.” “Tamam, bu fikri ortaya atalım. Şimdi ne olacak?” Böyle biriyle, burada başka hangi fikri ortaya atabilirim? Baskın olmayan elle yapılan hareketleri deneyebilirsiniz. Bir hikaye yaratmayı deneyebilirsiniz. “Bana bir hikaye anlat.”
Benim de böyle bir danışanım vardı, bir konferanstan sonra yanıma geldi ve özel seans istedi. Kafam, “hayır, onu alma, o imkansız olacak” diyordu. Kalbim ise “al onu” diyordu. Ben de öyle yaptım. Sonra pişman oldum çünkü ne yaptıysam işe yaramadı. Kullandığım yöntemlerden birinde dedim ki, “çocukluğuna ait fotoğrafların var mı?” “Evet,” dedi, ben de “birkaç tane getirebilir misin?” dedim. Onun çocukluğuyla ve ailesiyle doğrudan bağ kurmasını sağlamaya çalışıyordum. Bu yüzden, yaklaşık altı tane fotoğraf getirdi ve her biri 2 yaşından itibaren çekilmişti. Aman Tanrım, bu nasıl erken yerleşmiş bir sorundu? Ben de “uydur Trisha!” dedim ve birkaç şey denedim. İşe yaramadılar. Sonra baskın olmayan el hareketlerini denedim ve dedim ki, “öfke üzerinde çalışıyoruz.” Birkaç seans yaptığımızı, sadece ufak bir ilerleme kaydettiğimizi söyledim. Ve “öfkenin rengi ne?” diye sordum. O da “kırmızı” dedi. “Tamam,” dedim, “kırmızı keçeli kalemi alalım. Şimdi öfkenin neye benzediğini kendine göster.” O da kalemi kağıda koydu ve orada öylece oturdu. Ve ben onu yargılamadım. “Aman Tanrım, bu da işe yaramayacak,” diyebilirdim.
Sadece dedim ki, “tamam, burada ne olacağını gör.” Ve orada oturdu ve 20 dakika boyunca öyle oturdu. Ama vücudunda ve elinde çok fazla gerginlik vardı. Ben de, “peki, eğer sen dayanacaksan ben de burada dayanmaya hazırım.” Dedim. Ve böylece orada durdu durdu ve sonra küçük, kıvrımlı bir çizgi çizdi. Ve sonra “Yorgunum” dedi. Ve dedim ki,” ama sen başardın.” Ve bir sonraki, bu bir dönüm noktasıydı. Bir sonraki seansta hemen derinlere ve en kirli anlara gittik. İşte, neyin işe yarayacağını bilmiyorsunuz, bu yüzden ne kadar çok aracınız varsa o kadar iyi. Ama danışanın yapabileceği şeyler olmalı. Ve siz onların uzaya gitmelerini isterken onlar bir adım bile ilerleyemezlerse, onlara yardım edemezsiniz.
Yani, şu an dehşete bakmaktayım olgusuna bakmalısınız. Onların güvende olmaları için ortamı nasıl yaratabilirim? Yapabileceğiniz şeylerden biri, kulağa tuhaf gelse de kontrolü onlara vermektir. Çünkü birini kontrol etmek istiyorsanız, onu korkutursunuz. Yani kontrol etmeye çalışırsanız, danışanla bir karşıt gösterge oluşturursunuz. Böyle bir danışana, ne yapmak istersiniz diye soruyorum. Yapılacak Birkaç şey var. Hiçbirini eğitmemeliyim.
Yani, onlara iyileşmek için ne yapmaları gerektiğini söyleyen bir Tanrı değilim. Onlara zarar vermeyeceğimi bilmeleri için alan açıyorum. Onlara vurmayacağım, bağırmayacağım, çığlık atmayacağım. Onlara acı çektirmeyeceğim. Geri çekilip hemen, evet, teşekkür ederim diyeceğim. Ve sınırları olmayan bir danışan da sazı eline alıp hiç susmadığında “Dur, yavaş ve derin bir nefes al” derim. Sınırlar koymaya başlarım. Demek istediğim bu. Danışanınıza uyum sağlamalısınız.
Ama Martin’in sorusuna cevap vermek gerekirse, bu biraz zaman alabilir; ancak ne kadar çok güven yaratırsanız, onlar da size güvenebilecek kadar kendilerine güvenebilirler.
Shalini:
Trisha, senden daha çok hikaye duymak isterim, asla yetmiyor. Bir hikayeyi daha bitirmeden önce, kalbine yakın olan hangisini söylemek istersin? Seanslardan, belki başlangıçtaki seansları, belki de şimdiki seansları, her zaman hatırlayacağımı söylediğin bazı kısımları.
Trisha:
Aklıma gelen ilk düşünce, birinin tam önümde aydınlanmaya ulaşmasıydı. Ve bu hikayeyi daha önce de anlattım, belki duymuşsunuzdur ama benim için çok derin bir şey. Japonya’daydı. 38 yaşlarında genç bir adamdı. Terapistti. Eğitim alıyordu ve özel bir seans alması gerekiyordu. Sonra özel seansına geldi ve ben de onunla bir geçmiş yaşam çalışması yaptım ve dedim ki, “Tamam, şimdi beden ölmeden hemen öncesine geç. Ne hissediyorsun, düşünüyorsun, falan filan, bedenin ölümünden sonra ne olacak?” Çünkü öldükten hemen sonra birçok şey olur. Keşfedilmesi gereken önemli bir alan. Bunu biliyorsun. Tercümanım yanımda, benimle oturuyor ve ruh kardeşiyiz, yani gerçekten bağlıyız. Sonra, dedim ki, “Tamam, sonra ne oluyor?” Ve adam hiçbir şey söylemiyor ama aniden, birdenbire enerjisi böyle genişlemeye başlıyor ve odayı ışıkla dolduruyor. Tercümanımla birbirimize bakıyoruz ve adam, bizim aydınlanmamızı yansıtıyor. Üçümüz de ışıkla dolu bir odadaydık. Muhteşem bir deneyimdi. Ve biz hiçbir şey söylemedik. Adam da hiçbir şey söylemedi. Sonra yavaşça gözlerini açtı, ayağa kalktı ve odadan çıktı, hiç de Japonlara yakışmayan bir şekilde. Ve birkaç gün sonra, eğitimdeydik ve o da danışan pozisyonundaydı. Ve ağlıyordu, ben de “Nasıl olur? Aydınlandı. Neden ağlıyor ki?” diyordum. Ve yine, malum, inanç sistemlerimiz, biliyorsunuz. Ve sonra o ve ben birlikte yürüdük ve dedim ki, “o seanstayken aydınlandın.” Ve o, “evet” dedi. Ve ben dedim ki, “ama bu seansta ağlıyordun. Ağlamana ve aydınlanmana sebep olan şey neydi?” Ve dedi ki, “Trisha, hala öğrenmem gereken şeyler var.”
Evet, çok güzeldi. Böylece, aydınlanma hakkındaki tüm inançlarımdan vazgeçmek zorunda kaldım. Durağan değil. “Aydınlanıyorum ve hepsi bu.” “Cennete gidiyorum ve sonsuza dek Tanrı’nın ayaklarına kapanıyorum.” İşler böyle yürümüyor. Biz vahşiyiz, vahşi varlıklarız ve bu vahşi evrende yaşıyor ve birçok deneyim yaşıyoruz.
Evet, biri içeri giriyor ve diyor ki, ‘Ah, bilirsin işte, işte bu benim hayatım.’ Ben de diyorum ki, sorun değil, bu senin hayatın. Ama kutuplaşmış durumda. Ben cennette sıkıntıdan ölürdüm. Biliyorsun, ben buradayım -hayatın tadını çıkarmak için buradayım. Bu yüzden bence “anı yakala.” Bir keresinde bir televizyon röportajında, izleyicilerimize ne tavsiyede bulunursunuz diye ilk kez sorulduğunda, bir oyundan bir replik söyledim ve replik şuydu: “Hayat bir ziyafettir. Ve zavallı aptalların çoğu açlıktan ölüyor.” Yani dışarıda bir ziyafet var. Ve öylece git ve yaşa. Git ve hayatı yaşa.
Shalini:Röportajın sonuna geliyoruz. Bir sonraki kişi kim olacak?
Trisha:
Tulin’i öneriyorum. Evet, Tulin o kadar derin ve etkileyici bir kadın ki, çalışmalarına şamanizmi katmış ki bazı tıp doktorları, “Ah, evet, bunu listeden çıkartalım” diyebilir ama bu da sadece işin bir kısmı. Tülin’in farkındalığı veya anlayışı, alanı tutma kapasitesi. Bence o olağanüstü bir kadın ve onu izleyicilerinize armağan etmek için bir fırsat.
Shalini:
Teşekkürler. Ona sormamızı istediğin bir konu var mı?
Trisha:
Ben de ona senin bana sorduğun soruyu sorardım. Sen kimsin? Bu muhteşem insanı yaratan şey neydi? Bu nasıl başladı?
Shalini:
Sizinle konuşmak bizim için bir onur. Sizi daha sık görmek ve sizinle daha sık konuşmak bizim için bir zevk.
Trisha:
Seninle birlikte olmak harikaydı. Çok canlı ve eğlencelisin. Davetini gerçekten takdir ediyorum.
